'Hij die met monsters vecht dient ervoor op te passen...
dat hij zelf geen monster wordt.' Nietzsche
'Eet me op.' anonieme bron
"Voor getoonde heldenmoed...
voor het succesvol infiltreren in het vijandelijke leger...
en het op zelfstandige en sluwe wijze forceren van de overwinning."
Kapitein John Boyd.
Mexicaans-Amerikaanse oorlog 184 #
Amen.
Jij bent geen held, Boyd. Ik wil je niet in m'n compagnie hebben.
Ik stuur je naar Californië. Naar Fort Spencer.
Vooruit. Opschieten, heren.
Zet dat allemaal maar in het grootste kantoor aan de linkerkant.
Voorzichtig. Maak er geen krassen op.
Kom, schiet eens op.
Luitenant Boyd.
Boyd.
Help me.
Kapitein John Boyd.
Een oorlogsheld. Dus het kader heeft besloten je te belonen met...
een post in de Californische zon.
Neem een walnoot, Boyd.
Martha heeft ze pas gekocht in San Miguel.
Dit is m'n hobby.
Ik lees graag boeken in hun oorspronkelijke taal.
Talen in het algemeen, eigenlijk.
Het is...
wel saai, maar dit oord bestaat bij de gratie van de saaiheid.
Heb jij een hobby, Boyd ?
Zwemmen.
Ik hoop dat je geen hekel hebt aan hard water.
Fort Spencer.
De Spanjaarden bouwden het als missiepost.
Wij hebben het geërfd. Nu zijn we een tussenstation
voor reizigers die door de bergen trekken.
's Winters zien we hier niet veel mensen.
Dus bestaat onze kleine compagnie uit: Soldaat Toffler...
onze persoonlijke afgezant van de Heer.
Majoor Knox, die houdt van alles wat vloeibaar is.
Soldaat Reich. Hij is onze soldaat.
Blijf liever uit z'n buurt.
Martha heb je ontmoet. Je hebt haar vast niet horen spreken.
En George, haar broer. Die woonden hier al toen wij hier kwamen.
En dan heb je soldaat Cleaves nog.
Soldaat Cleaves is net iets te dol op medicijnen.
En jij en ik. Dat is acht in totaal. Cleaves kookt.
Knox was ooit dierenarts, dus hij is de dokter. Word vooral niet ziek.
Je kunt ook beter niet eten, maar ja...
Na je promotie ben jij dus nummer drie in rang.
Toffler's gebed.
Vader, die in de hemel zijt, zegen deze spijs...
Amen.
Heeft iemand vandaag toevallig nog iets gedaan ?
De stemming is altijd uitstekend hier in Fort Spencer.
Hoe kwam je achter hun linie ? - Ik was verlamd van schrik.
Jij was verlamd van schrik terwijl de rest van je eenheid vocht en stierf ?
Wat heb je toen gedaan ?
Ik hield me dood.
Hoe kwam je dan achter de vijandelijke linie ?
Ik werd begraven...
met het half weggeschoten gezicht van m'n officier voor m'n neus.
Z'n bloed liep m'n keel in.
Hoe heb je die post dan ingenomen ?
Er was iets...
Er was iets veranderd.
Je krijgt promotie. We zouden je ook kunnen executeren.
Maar je nam in je eentje die post in, dus dat zou wellicht ook raar zijn.
Een laatste toevoeging.
Laat maar horen, Cleaves.
Zout, vlees, bonen, koffie...
olie, bacon en meel.
Ik wil dat je over drie dagen terug bent.
Geen inheems onkruid, geen peyote en geen vrouwen.
Geen vrouwen. - Martha, hou hem goed in de gaten.
Goede reis.
We halen zout, vlees, bonen...
inheems onkruid, vrouwen. - Geen vrouwen.
Je zou zeker wel mee willen ?
Waar heb je die medaille voor gekregen ?
Lafheid.
Knox heeft prima bourbon. Dat is echt heel goed spul.
En hij is een minuut geleden buiten bewustzijn geraakt.
Dus als je zin hebt om samen even...
Vindt hij dat niet vervelend ? - Waarschijnlijk wel.
Op een geslaagde vlucht. In eender welke vorm.
Toffler.
Wat was je nou weer aan het doen ?
Dat was een psalm. Ik ben een psalm aan het schrijven.
Misschien kan je elders inspiratie op gaan doen. En pak je even wat ijs ?
Het is gek.
We ontvluchten de wereld. We komen hier.
En dan proberen we meteen weer deze plek te ontvluchten.
Maar als je ontsnapt, kom je soms van de regen in de drup terecht.
Hij was hier. Reich, die kant op.
Wie ben jij ?
Reich.
Hij leeft nog. Althans een beetje. Breng hem naar binnen.
We hebben warm water nodig. - Zorg voor voldoende warm water.
Maak Knox wakker. Trek z'n kleren uit. Dat bloed moet gaan stromen.
Toffler, meer water.
Ik denk dat hij het wel zal overleven.
Voorzichtig.
Hij voelt warm aan. Hij is blijkbaar niet echt bevroren geweest.
Het enige wat we nu kunnen doen, is hem laten rusten en bidden.
Toffler, dat is jouw taak.
Goed gedaan.
Elk kwadrant is zo'n 1,5 bij 2,5 km.
Het zal pakweg drie dagen duren...
Ja ? Hij is wakker. Uitstekend.
Hij is wakker.
Majoor Knox...
Majoor Knox... Dokter...
Hij is bij kennis ? - Wie ?
Die man van gisteravond. Hij gaat ons vertellen over...
Waar...
Waar ben ik ? - In Fort Spencer in Californië.
In de westelijke Sierra Nevada.
Vergeeft u mij.
Het spijt me, ik...
Mijn naam is Colqhoun.
F.W. Colqhoun, dienaar Gods.
Hoe voelt u zich, Mr. Colqhoun ?
Naar omstandigheden redelijk wel. Ik zie er vast uit als de dood.
Dat valt nog best mee, gezien de omstandigheden.
Hoe lang heeft u rondgezworven ? - Drie maanden.
Zonder voedsel ? - Ja.
Toffler, help hem eens. - Allemachtig...
U had me drie maanden geleden eens moeten zien.
Ik ben wel 15 kilo afgevallen. - U zei: drie maanden zonder voedsel.
Ik zei...
Ik zei: zonder voedsel. Ik zei niet dat ik niets gegeten had. Snapt u ?
Ik ben u een uitleg verschuldigd. - Als u zich sterk genoeg voelt.
We vertrokken in april.
We waren met z'n zessen.
Mr. MacCready en z'n vrouw uit Ierland.
Mr. Janus, uit Virginia, geloof ik. Met z'n bediende, Jones.
En ik kom zelf uit Schotland.
En onze gids.
Een militair, toevalligerwijs. Kolonel Ives.
Ik geloof niet dat ik hem ken.
Des te beter voor u. Hij was een walgelijke kerel.
En een zeer rampzalige gids.
Hij beweerde dat hij op de hoogte was...
van een nieuwe, kortere route door de bergen.
Nou, dat was me de route wel.
Langer dan de bekende route en absoluut onbegaanbaar.
We werkten ontzettend hard.
In november begon het te sneeuwen. We waren nog 160 km hier vandaan.
Het was zinloos om verder te trekken.
We schuilden in een grot...
en besloten te wachten tot de bui overgewaaid was.
Maar hij waaide niet over.
De route werd al spoedig volledig onbegaanbaar.
En we hadden geen voedsel meer.
We hebben de ossen opgegeten.
Alle paarden.
Zelfs m'n eigen hond.
Daar hebben we een maand mee gedaan.
Daarna begonnen we aan onze riemen en schoenen.
We groeven wortels op, maar daar zitten niet veel voedingsstoffen in.
We waren uitgehongerd en dat bleef ook zo.
Op de dag dat Jones overleed, was ik buiten hout aan het verzamelen.
De doodsoorzaak was ondervoeding.
Toen ik terugkeerde, waren de anderen z'n benen aan het bereiden.
Had ik hen tegengehouden als ik erbij geweest was ?
Ik weet het niet.
Maar ik moet zeggen...
toen ik de grot binnenstapte...
en ik rook de geur van bereid vlees...
heb ik de Heer dankgezegd.
Ik zegde de Heer dank.
Maar toen liep het uit de hand.
Ik at met mate.
Anderen niet. Het vlees ging nog geen week mee.
Spoedig hadden we weer honger, maar nu was het een andere honger.
Hij was...
wreder.
Dierlijk.
En vooral kolonel Ives kreeg er maar niet genoeg van.
Janus was de eerste die gedood werd.
En toen Mr. MacCready.
Toen bleven kolonel Ives, MacCready's vrouw en ik nog over.
Ik wist dat m'n dagen geteld waren.
Helaas moet ik toegeven dat ik me zeer laf heb gedragen.
Het was nobeler geweest als ik Mrs. MacCready beschermd had tegen Ives.
Maar ik was zwak.
Ik vluchtte.
Het is dankzij de voorzienigheid dat ik hier aangekomen ben.
Is Mrs. MacCready nog in leven ? - En kolonel Ives, voor zover ik weet.
Dan gaan we inpakken. We moeten erheen. Dat is onze taak.
Moet ik ook mee ? - Het is onze taak.
Deze is voor jou. Deze voor Toffler. Reich is voorzien. Ik heb 'n pistool.
Het is drie tot vier dagen lopen naar die grot, denk ik. Wat is er, George ?
Wendigo.
Het is een oude indiaanse mythe uit het noorden.
Een man eet het vlees van een ander. Dat is meestal een vijand.
En hij...
steelt z'n kracht, z'n levenskracht, z'n essentie, z'n geest.
En z'n honger wordt een zucht. Een onverzadigbare zucht.
Hoe meer hij eet, des te groter zijn behoefte aan eten.
En hoe meer hij eet, des te sterker hij wordt.
Maar dat gebeurt nu toch niet meer, George ?
De blanke eet elke zondag het lichaam van Jezus Christus.
Majoor Knox, we gaan nu. U voert het bevel. De sleutel van het arsenaal.
Martha en Cleaves zijn over een paar dagen terug.
Te veel bourbon in z'n bourbon.
Redt hij zich wel ? - Welja, geen zorgen.
Mr. Colqhoun, u kleedt zich aan ?
Ik ga met jullie mee, anders vinden jullie die plek nooit.
U heeft gelijk. U bent een goed mens.
Kolonel Hart.
Bedankt. Die kan ik wel gebruiken.
Kolonel Hart.
Waar is m'n andere bril ? Allejezus... Het spijt me.
Uw trouwe dienaar...
Bewonderaar.
Die U in vertrouwen geeft...
Uw vurig bewonderaar.
Er komt storm.
Voorzichtig.
Alcoholpauze. We rusten even.
Wil je ook wat ?
Colqhoun ? Reich ?
Mr. Colqhoun...
u zei dat u toen u die mensen opat...
Vindt u het erg als ik daarnaar vraag ?
U zei dat uw honger daarna anders was. Dat u zich lichtzinnig voelde.
Voelde u ook een fysieke verandering ?
Voelde u zich sterker ? - Ja, zoiets herinner ik me nog wel.
Een zekere viriliteit.
Waarom vraagt u dat ?
Kijk eens. Het is een bot. Een bot.
Hij heeft niks.
Gaat het een beetje ?
Ik zou nu wel dat slokje bourbon lusten.
Bourbon. Nu. - Boyd...
Geef Toffler hier een beetje van. Bedankt.
Oorlogsheld. kan je geen bloed zien ?
Wat is er ?
Wat is er ? Word wakker.
Word wakker.
Toffler, wat is er aan de hand ?
Hij likte aan me. - Wat ?
Hij likte aan me.
Reich. - Ja.
Reich, verbind Toffler's wonden opnieuw.
Mr. Colqhoun, komt u mee naar buiten. - Ja, ga jij maar buiten slapen.
Jij ook, Boyd. - Zorg dat die zieke buiten blijft.
Kolonel Hart, ik kan het uitleggen. - Doe dat dan.
Het is niet wat u denkt.
Ik had een nachtmerrie. Een nachtmerrie.
Hij schreeuwde en ik werd wakker met m'n lippen op z'n wond.
Het spijt me zo.
Sla me in de boeien, kolonel Hart.
Ik ben niet te vertrouwen. Ik sta erop.
Te strak, Mr. Colqhoun ?
Wendigo.
Ik neem aan dat dat de grot is.
Goed dan.
George, kom mee.
Nee, alsjeblieft niet. - Stil.
Niet kijken.
Alsjeblieft, ik wil er niet heen.
Boyd.
Mrs. MacCready.
Ze gaan me vermoorden. - Kop dicht.
Kolonel Ives.
Reich.
Pak de lantaarn. George en Toffler, jullie blijven waar je bent.
Ga mee met Reich. Het spijt me, maar daar hoort een officier bij te zijn.
Als je me maar niet in de weg loopt.
Als ze er niet is, gaan we toch terug, hé ?
Dan gaan we toch terug ?
Dan gaan we helemaal terug.
Kijk eens aan. Bloed.
Wat ga je nu doen ? - Het spijt me.
Na u, kapitein.
Kapitein... - Sorry.
Mr. Colqhoun.
Hij is doodsbang. - Hij maakt mij doodsbang.
Reich, de kolonel roept ons.
... twee, drie, vier, vijf...
Hoe groot was hun groep ? Zes, hé ? - Hoezo ?
Wie is dit ?
Ives, allemachtig. Het is een valstrik.
Hij heeft iedereen gedood. Colqhoun heeft iedereen gedood.
Kolonel Hart.
Dood hem.
Dat is zo irritant.
Ren dan.
Rennen, rennen, rennen.
Kolonel Hart.
Allemachtig.
Mijn god... - Hij heeft George gedood.
Waar is Toffler ?
Daar is hij. Kom mee.
Je kunt hem niet meer helpen. Hij is dood, soldaat. Opschieten nu.
Is je wapen geladen ? - Natuurlijk.
Dan gaan we die schoft kapotmaken.
Kom op, opschieten nu.
Reich, ik ga terug.
Zoek hem.
Jezus Christus.
Kom hier.
Blijf uit m'n buurt. Maak dat je wegkomt.
Heb je het koud, Reich ? Mag ik dan je jas pakken ? Ik heb het ijskoud.
Wat denkt u, majoor ?
Moeten we hier blijven ?
Of beklimmen we de heuvel ?
U moet me zeggen wat ik moet doen.
U moet... U moet me zeggen wat ik moet doen.
Zeg me wat ik moet doen.
O mijn god.
Vergeef me. Je bent dood.
Jij bent toch dood. Jij bent nu veilig. Jij bent in veiligheid.
Boyd ? Martha, Knox, het is Boyd.
Goed, hou je vast.
Martha, ik moet met je praten.
Ik moet... Wendigo.
Ik moet weten hoe je dat een halt toeroept.
Je moet me helpen.
Het spijt me dat je broer dood is.
Ik heb hem niet gedood.
Martha, hoe stop je het ? - Dat gaat niet.
Als je jezelf geeft...
dan eet Wendigo.
Hij moet meer eten. Hij is nooit voldaan.
Hij neemt. Hij geeft nooit. Nooit.
Je hebt Wendigo opgeroepen.
Je moet jezelf opofferen.
Je moet sterven.
Iedereen is spoorloos. Zowel de groep van kolonel Hart als de anderen.
U heeft de grot gevonden. - Ook daar is niks te zien.
Geen bloedsporen. Geen touw. Geen lichamen.
U gelooft me dus niet ? - Er zijn vier soldaten vermist.
Er zijn geen lichamen. We hebben een gegronde verklaring nodig.
Uw verhaal over die Windigi is een spookverhaal voor rond het kampvuur.
Niet zeuren, Lindus. Ik sprak dat woord bewust verkeerd uit.
We zoeken feiten, kapitein. Geen mythes.
Ik heb u de feiten verteld. - Als je je verhaal nu aanpast...
zullen we dat niet zien als het terugnemen van 'n leugen. Maar als...
een verheldering van een troebele herinnering.
De dag waarop we u spraken, ijlde u van de koorts.
Ik was toen helder en nu ook. - Je kunt de rest kwijtgeraakt zijn.
Daarom geef ik je deze tweede kans.
Ik raad je aan je verhaal aan te passen.
Wie is dat ? - De nieuwe kolonel.
De kolonel is er.
We hebben een tijdelijke vervanger gevonden voor kolonel Hart.
Dit is kolonel Ives. Kolonel, dit is kapitein Boyd.
Hoe is het met uw been ?
Zullen we maar even naar buiten gaan ?
Wat is er aan de hand met u ? - Hij is het.
Wie ? - Hij is het.
Wie is wat ?
Hij is Colqhoun. - Kolonel Ives...
Hij heeft ze allemaal gedood. - Ben je gek geworden ?
Laat majoor Knox naar hem kijken. Hij was erbij.
Majoor Knox ? - Laat majoor Knox naar hem kijken.
Hij komt mij niet bekend voor, hoor.
Ik weet nog wel dat die man een baard had.
Maar zoals ik al zei...
voelde ik me die dag niet helemaal lekker.
U was dronken. - Kapitein, alstublieft.
Boyd, je zei dat je hem geraakt had.
In de schouder.
Zoiets laat immers een wond achter.
Ik neem aan van wel.
Dat kunnen we controleren. Kolonel Ives...
zou u me een plezier willen doen ? - Natuurlijk.
Wilt u... ?
Kunt u even uw hemd uitdoen en uw schouder laten zien ?
Alstublieft.
Nou, ik...
M'n laatste medische onderzoek...
heb ik onlangs nog gehad.
Majoor Knox wil me toch zeker niet horen hoesten ?
De andere schouder, alstublieft.
Bedankt, kolonel.
Geen dank.
Is er een probleem ? - Niet wat u betreft.
We moeten nu gaan, dan blijven we de bui voor.
Boyd heeft de generaal verteld dat kolonel Ives iedereen gedood heeft.
Hij zei dat kolonel Ives de schuldige is.
Boyd is de kluts een beetje kwijt.
Ik denk dat hij erachter zit.
Ik moet jullie waarschuwen.
Ja, kapitein ? - Neem dat ter harte.
Heb je deze nodig ? - Nee, Sir.
Mooi zo.
Houdt u niet van ribbetjes, kolonel ?
Nee, majoor. Ik...
kan nooit van me afzetten dat het een dier geweest is.
Een sentimenteel mens.
En eet u geen vlees, kapitein Boyd ?
Nee, dat doet hij niet.
Alleen als het niet anders kan.
Zonde, zeg.
Boyd. Nee.
Verdorie.
Schaakmat.
Kijk eens aan.
Enkelen van ons zijn aan rust toe.
Ga nou naar bed, Boyd.
Tijdens het opruimen...
vond ik die soldaat Reich van jullie.
Wat er van hem over was. Je was niet klaar.
Maar hij was ook vrij taai.
Maar...
een goed soldaat hoort ook taai te zijn.
Nog niet eens zo heel lang geleden kon ik dat niet.
Ik kon amper ademen zonder bloed op te geven. Tuberculose.
En dat in combinatie met vreselijke hoofdpijnen...
depressiviteit...
zelfmoordneigingen.
Het ging absoluut niet goed met me.
Het was zelfs zo...
dat ik op weg was naar een sanatorium om op te knappen. Of om dood te gaan.
Onderweg daarheen vertelde een indiaanse gids me een vreemd verhaal.
Een man eet het vlees van een ander.
Dan steelt hij z'n kracht.
Hij neemt de geest van de ander in zich op.
Tja, ik moest en zou het proberen.
Ik at de gids als eerste op. En hij had volkomen gelijk.
Ik werd sterker.
Later verdwaalde onze groep in de bergen.
Dat verhaal ken ik.
Ik heb vijf mensen opgegeten in drie maanden tijd.
De tuberculose ? Die verdween.
Net als al die duistere gedachten.
Toen ik die lente aankwam in Denver voelde ik me gelukkig...
en gezond.
En mannelijk.
Heb je haar ook opgegeten ?
Nou, als ik eerlijk ben... - Je bent walgelijk.
En nu, een jaar later, voel ik me levendiger dan ooit tevoren.
En dat verbaast me van jou. Je hebt het geproefd. Je kent de kracht.
En toch bied je tegenstand.
Waarom ? - Omdat het verkeerd is.
De moraliteit.
Het laatste bolwerk van een lafaard.
Het spijt me.
Heb ik je nu beledigd ?
Herinner je je dit nog ?
Ruik je het ?
Die geur roept altijd die herinnering op, vind je niet ?
Herinner je je de energie ?
Andermans kracht die door je aderen stroomt ? Van een dapper iemand.
En de teleurstelling als dat wegebt.
De kracht die je uit de vingers glipt.
De groeiende, dodelijke behoefte om die kracht aan te vullen.
Daar hoef ik je niet aan te herinneren. Je voelt dat nu.
Ik ga je doden.
Als hij sterft, sterf jij ook. - Wat is hier aan de hand, verdomme ?
Kapitein Boyd viel me aan. - Leugenaar. Hij liegt.
Boyd, je staat onder arrest.
Martha, maak Cleaves wakker en laat hem Boyd arresteren.
Heb je Cleaves gevonden ? Heb je buiten gekeken ?
Ga dan buiten kijken, mens.
Alle paarden. Dood. gedood.
Allemachtig.
Die was voor Cleaves en deze is voor m'n paard.
Martha. Kolonel Ives en ik hebben besloten...
dat Boyd overgebracht moet worden naar het cachot.
Een van ons moet naar San Miguel lopen om generaal Slauson te halen.
Vrijwilligers ?
Ik wens je een veilige reis, Martha.
Spreek. Ik wil weten of u nog leeft. - Mond dicht, Boyd.
Kolonel Ives...
m'n sabel is verdwenen. - Pardon ?
M'n sabel. In de woonkamer boven het haardvuur.
Ik heb het niet gezien.
Wat bent u aan het koken ? - Een stoofpot.
Heeft u hulp nodig ? - Nee, hoor. Maar...
wellicht mag je later iets bijdragen. - Laat het me maar weten.
Ives. - Ja, kapitein ?
Wanneer heb je het gedaan ? - Wat ?
Ik zag hoe je Cleaves en de paarden doodde.
Hou je mond over Cleaves en de paarden.
Hoor je me ? Anders sla ik je weer buiten westen.
Hoe kan die deur nou openstaan ?
Ziezo.
God zal me bewaren.
Hallo, Boyd. Dat deed ik heus niet voor m'n plezier, hoor.
M'n eetgewoonte heeft ook bepaalde genezende eigenschappen, Boyd.
Zet hem op het bed.
Doet je been nog pijn ? Dat hoeft niet, hoor.
Jij hebt Cleaves gedood. En de paarden.
Wat is er met je gebeurd ?
Ik dacht dat ik dood was.
Ik raakte in paniek toen ik m'n leven weg voelde glippen.
Het was alsof ik verdronk in de duisternis. En daarna was er niets.
Maar toen werd ik wakker. Ives gaf me te eten.
Toen ik weer helemaal bij was, was er geen weg terug meer.
Ik voel me fantastisch. - Dus u gaat me nu doden ?
Nee, het is eenzaam om kannibaal te zijn. Zo maak je niet snel vrienden.
Ik mag jou wel, Boyd.
We willen dat je je bij ons schaart. Je moet immers eten.
Klaar ?
Majoor Knox' liefde voor de fles maakt hem er niet smakelijker op.
Neem jij het maar over.
De Onloochenbare Bestemming.
De trek naar het westen.
In april beginnen ze allemaal weer opnieuw.
Duizenden naar goud dorstende Amerikanen reizen over die bergen...
op weg naar een nieuw leven...
en dan komen ze allemaal hierlangs.
We zullen niet met willekeur doden.
Nee, we doden selectief.
Allemachtig. We willen immers geen gezinnen uiteenrijten.
De mensen zijn niet stom, Ives.
Je wordt toch gepakt. - Als we met z'n tweeën zijn...
die ouwe Hart en ikzelf.
Daarom hebben we anderen nodig.
Jou, bijvoorbeeld.
Generaal Slauson.
Maar we rekruteren niet iedereen. We hebben al genoeg monden te voeden.
We hebben een thuisbasis nodig. En dit land...
doet zo z'n best om een geheel te worden.
Het strekt de armen uit en neemt alles wat het maar kan.
En wij volgen slechts.
Ik niet.
Het is niet moedig om je tegen me te verzetten.
Het is pas moedig om me te accepteren.
Je bent immers al een van ons.
Nou ja...
bijna toch.
Je hongert ernaar.
Je wilt er gewoon nog niet aan toegeven.
Maar het is heus niet zo moeilijk.
Berusting.
Het is eigenlijk best makkelijk.
Je geeft er gewoon aan toe.
Ik kan het niet.
Nou ja...
in dat geval...
zul je sterven.
Het geeft niet. Het is niet dodelijk. Als je voorzorgsmaatregelen neemt.
Stoofpot à la majoor Knox. Daar zul je van opknappen.
Die dronkelap was veel sterker dan hij leek.
Een paar doses hiervan en dan ben je weer fit en dubbel zo sterk.
Nou, is dit niet beschaafd ?
Weet je, Ben Franklin heeft ooit gezegd:-
eet om te leven, leef niet om te eten.
Het is een eenvoudige beslissing, Boyd.
Sterf de hongerdood of doe je te goed.
Leef of sterf.
Kom dan, kippetje.
Rennen. Ren voor jullie leven.
Heb je het naar je zin ? - Goedemorgen.
De generaal komt, weet je nog ?
Je bent wakker. Voel je je al wat beter ?
Wie wat bewaart, heeft wat.
Hoe is het met je wond ? - Helemaal in orde.
Inderdaad.
Ik zou wel wat frisse lucht kunnen gebruiken.
Kunnen we je vertrouwen ?
Zeker niet.
Een walnoot, Boyd ?
Al m'n boeken zijn verdwenen. Ik zal ze missen. Plato, Aristoteles...
Een twee millennia durende strijd met de menselijke aard, de moraliteit.
Het zijn dezelfde vragen waarop we nog steeds geen antwoord hebben.
Geluk en hoe we dat moeten behalen.
Aristoteles zocht naar de waarheid.
M'n hele leven stond in dienst van wat ik waar achtte.
En wat bracht het me ? Fort Spencer.
Vooruit, generaal.
U moet me nu laten gaan. - Dat kan ik niet doen.
Waarom niet ? - We zijn niet alleen.
Je kunt nergens heen. - Ik heb nog steeds nachtmerries.
Reich. Cleaves. Knox. - Nee, ik wil het niet horen.
Er is geen weg terug. Snap je het dan niet ? Je hoeft alleen maar te doden.
Je moet doden om te leven.
Je moet doden.
Daar zijn we dan.
Ontbijt, lunch en versterkingen.
Ik ga hem doden.
Neem dat mes maar.
Maar je moet me eerst een gunst bewijzen.
Je moet mij ook doden.
Ik kan zo niet langer leven.
Doe het.
Snel, alsjeblieft.
Dat was echt...
gemeen.
Weet je...
als jij als eerste sterft...
ga ik je gegarandeerd opeten.
De vraag is alleen...
als ik sterf...
Wat doe jij dan ?
Eet smakelijk.
Eet...
of sterf.
Eet of...
Nederlandse ondertiteling bewerkt door : thewildbunch2